Teğabün

Medine döneminde nâzil olmuştur. 18 âyettir. Adını, dokuzuncu âyette geçen “Yevmu’t-Teğâbün” (Teğâbün günü) kelimesinden almıştır. Teğâbün günü, kusur işleyen insanın âhirette günahlarını görüp dünyada iken aldandığını kabul ettiği gündür.

64/1-6 MÜLK  O’NUNDUR,  HAMD  O’NADIR

64/7-10 MAHŞER  VAKTİNDE  SİZİ  TOPLAYACAĞI  GÜN

64/11-13 ELÇİMİZE  DÜŞEN  APAÇIK  BİR DUYURMADIR

64/14-18 KENDİ  İYİLİĞİNİZE  OLARAK  HARCAYIN

 

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*