13- Ra’d

Bu sûrenin Mekkî mi, Medenî mi olduğu ihtilaflıdır. Sûrenin muhtevasına bakarak Mekke döneminde nâzil olduğunu söyleyenlerin görüşü daha ağırlık kazanır. 43 âyettir. Ra’d, “gök gürültüsü” demektir. 13. âyetinde gök gürültüsünün (Ra’d’ın) Allah’ı tesbih ettiği anlatılmış ve adı geçen kelime bu sûreye ad olmuştur. (F. Furkan)

Rahmân ve Rahîm Allah’ın adıyla

O  ALLAH  Kİ

ASIL  ŞAŞILACAK  ŞEY

ALLAH  HER  ŞEYİ  BİLİR

GÖK  GÜRÜLTÜSÜ  DE  O’NU  TESBİH  EDER

GERÇEK  DUA  ANCAK  O’NA  YAPILIR

GÖKLERİN  VE  YERİN  RABBİ

BİLEN  KİMSE  KÖR  GİBİ  OLUR  MU?

KALPLER  ANCAK  ALLAH’I  ANMAKLA HUZUR  BULUR (25-29),  ALLAH  DİLESEYDİ  BÜTÜN  İNSANLARI  HİDAYETE  ERDİRİRDİ (30-31)

PEYGAMBERLERLE  ALAY  EDENLER

KUR’AN’A  SEVİNENLER  VE ONUN  BİR  KISMINI  İNKAR  EDENLER

ALLAH  DİLEDİĞİNİ  SİLER,  DİLEDİĞİNİ  SABİT  BIRAKIR

ALLAH’IN  HÜKMÜNÜ  BOZACAK  KİMSE  YOKTUR