26- Şuara

Mekke döneminde nâzil olmuştur. 227 âyettir. Şu’arâ, “şairler” demektir. Adını 224. âyetinde geçen şairler anlamındaki “eş-şu’arâ” kelimesinden almıştır. 224-227. âyetleri Medine döneminde inmiştir.(F. Furkan)

Rahmân ve Rahîm Allah’ın adıyla

26/1-9  NEREDEYSE  KENDİNE  KIYACAKSIN
26/10-15 RABBİN  MUSA’YA  ŞÖYLE  SESLENMİŞTİ
26/16-31 HAYDİ  FİRAVUN’A GİDİP DEYİN  Kİ
26/32-48 MUSA  VE  SİHİRBAZLAR
26/49-68 BEN  SİZE  İZİN  VERMEDEN  ONA  İMAN  ETTİNİZ  HA!
26/69-77 NEYE  TAPTIĞINIZI  DÜŞÜNDÜNÜZ  MÜ?
26/78-89   O GÜN,  NE  MAL  FAYDA  VERİR  NE  DE  EVLAT
26/90-104  AH  KEŞKE!.. DÜNYAYA  BİR  DÖNÜŞ  DAHA  OLSA!..
26/105-122  SİZDEN  HİÇBİR  ÜCRET  İSTEMİYORUM
26/123-140  ALLAH’A  KARŞI  GELMEKTEN  SAKINMAZ  MISINIZ?
26/141-159 SEN  DE  ANCAK  BİZİM  GİBİ  BİR  İNSANSIN

26/160-175  KARDEŞLERİ  LUT  ONLARA  ŞÖYLE  DEMİŞTİ
26/176-191  EYKE  HALKI
26/192-213  KUR’AN  ALEMLERİN  RABBİNİN  İNDİRMESİDİR
26/214-220 EN  YAKIN  AKRABANI  UYAR
26/221-227  ŞEYTANLAR  KİME  İNERLER